…en ontstaat er een storm, diep in jou…

Herken je dat gevoel: dat je het soms even niet meer weet…dat er te veel om je heen gebeurt, dat er te veel van je wordt gevraagd, verwacht, opgelegd. Innerlijk raast er een storm door je lijf, het voelt alsof je moet rennen, weg van dit alles. Het doet pijn, verschrikkelijk pijn, een gevoel van onmacht en onrecht wordt getriggerd…je zoekt een antwoord, een oplossing, een uitweg…..Maar wat je ook doet, het gevoel haalt je in, trekt je terug, terug naar daar waar je niet wilt zijn, naar dat wat je niet wilt voelen…

Er gebeurt zoveel om ons heen dat het moeilijk is om alles bij te houden, we proberen rekening te houden met anderen, met onszelf en ondertussen loop je leeg…..

Misschien herken je dat ook:
– Een lied dat dieper raakt dan anders.
– Geluiden die harder binnenkomen.
– Licht dat feller lijkt te schijnen.

Het zijn signalen dat jouw systeem overloopt. Een uitnodiging om te vertragen, om even bij jezelf stil te staan. Een natuurlijk proces, niet altijd makkelijk en wenselijk, maar menselijk.

Een deel van je ziel bevriest, blijft in het moment, terwijl jij zelf maar doorgaat, het hoofd boven water houdt, het natuurlijke mechanisme van overleven duwt jou vooruit.

Je zou haast wensen dat je een boom was….

Die ene mooie boom die nu al zijn bladeren laat vallen… eerst één voor één…en dan met velen tegelijk. Het ziet er zo makkelijk uit, zo vanzelfsprekend, zonder oordeel, zonder pijn, in volle vertrouwen. Heerlijk om zo alles los te kunnen laten.

Vanuit de natuur nemen we het aan, een natuurlijk proces van seizoenen. Waarom is het proces dan bij onszelf dan zo moeilijk?  

Wij mensen maken het vaak moeilijk. Omdat we voelen. Omdat we denken. Omdat we zoveel lagen tegelijkertijd bewonen: mentaal, emotioneel, fysiek, spiritueel. Alles verbonden met elkaar.

En je hoeft niet te forceren. Je hoeft zelfs niet te weten hoe.
Alles in jou kent dit ritme, net als die boom.
Jouw storm gaat liggen. Jouw bladeren vallen.
En in die ruimte ontstaat iets nieuws – zachter, lichter, wijzer.

Je bent een mens met gedachten, emotie en gevoelens. Maar je bént ook natuur. En in dat besef ligt een stille kracht: dat alles wat je draagt, ook weer mag worden losgelaten.

De uitnodiging is er om te zien dat alles, ook in jou, een natuurlijk ritme heeft. Dat jouw stormen, net zoals de seizoenen, komen en gaan. En dat je ziel steeds opnieuw ruimte vindt om te groeien, zodra je toestaat dat oude bladeren mogen vallen…